Magisch Noordwest-Argentinië

Wat een geluk dat ik voorafgaand aan het bezoek van een beurs een aantal dagen de tijd had om een deel van de prachtige regio’s Salta en Jujuy te ontdekken. De reis begon met een Air Europa vlucht via Madrid naar Buenos Aires. Het tweede gedeelte vloog ik Businessclass. Wat een heerlijkheid om lekker languit liggend het avontuur tegemoet te gaan! 

De dag rondgewandeld in het immens grote en diverse Buenos Aires. Mijn stappen voor de komende dagen zijn alvast gezet. Ik sliep in het AWWA Suites hotel wat goed gelegen was en een ruime kamer met keukentje voor me had. Ze hebben zelfs last minute een ontbijtboxje samengesteld omdat ik morgen al heel vroeg in de ochtend zou vertrekken en het ontbijt daardoor zou mislopen.

Geheel volgens planning vroeg in de ochtend doorgevlogen naar Salta. Hier werd ik opgewacht door Julio, mijn privégids/chauffeur voor de komende twee dagen. 

Deze eerste dag in de regio namen we de Ruta 9, Camino de Cornisa richting de regio Jujuy. Deze weg slingerde langs regenwoud. Zelfs een toekan gespot, mijn dag kon nu al niet meer stuk! Bij het bereiken van een hoogte van 2.000 meter ging het landschap over in de semi-puna. Het weelderig groen maakte plaats voor cactussen. De route voert langs verschillende stuwmeren die van groot belang zijn voor de regio. Bij een van deze stuwmeren, Dique la Cienega, een heerlijk lokaal visgerecht gegeten. 

Toen langs prachtig gekleurde bergen door naar Tilcara, waar we de ruïnes van Pucará bezochten. Het was inmiddels einde middag en de wind pakte wat op, wat ervoor zorgde dat het prachtig tussen de cactussen door floot. Na Tilcara reden we door naar Humahuaca, een leuk stadje met vruchtbare grond, wat van oudsher de grootste stad in de regio was. Na dit bezoek teruggereden richting Purmamarca. De zon verdween ondertussen langzaam achter de bergen wat zorgde voor een prachtig kleurenspel. Ik overnachtte in La Comarca, wat er met de lichtjes in het donker erg gezellig uitzag. 

’s Nachts had ik wel wat last van de hoogte, maar dat mocht de pret niet drukken. De volgende ochtend vol frisse zin weer opgestaan voor al het moois dat nog op het programma stond. Ik snap nu wel waarom ze zeggen dat je eerst even rustig moet landen, acclimatiseren en voldoende moet slapen. Iets waar ik in dit geval helaas te weinig tijd voor had.

De dag begon met een heerlijke wandeling van een paar kilometer tussen de beroemde 7-kleurige bergen door. De wandeling was vrij eenvoudig en leidde langs de prachtig gekleurde bergen die er door de opkomende zon steeds weer anders uitzagen. Continu voor en achter me kijken dus. Aan het eind van de route werd ik weer opgewacht door mijn gids en reden we door naar het centrum waar ik ook nog even rond kon slenteren en alvast wat souvenirs kon halen die je in andere delen van het land niet treft. 

Vanuit Purmamarca klommen we omhoog via de indrukwekkende Cuesta de Lipán, een bergroute met panoramische bochten en spectaculaire vergezichten waarbij het hoogste punt op 4.170 meter lag. We spotten onderweg wat vicunas en eindigden bij de Salinas Grandes. Hier heb ik even de tijd genomen om het zout te bewonderen, wat foto’s te laten maken en een empanada te eten.

We vervolgden onze weg via een 100km lange gravelweg naar San Antonio de Los Cobres, het startpunt van de Tren a las Nubes (trein naar de wolken), zo genoemd vanwege de grote hoogte (3.775m). Het station bezocht en even heerlijk geluncht. 

Via de Ruta Nacional 51, een schilderachtig pad dat langzaam afdaalt tussen bergen, heuvels, rotsformaties en woestijnlandschappen en langzaam overgaat in groene valleien rond de stad. Onderweg nog een stop gemaakt bij de ruïnes van Tastil. Deze ruïnes vallen vanaf de weg niet op, maar van bovenaf zijn ze indrukwekkend en zeker de moeite van het stoppen waard. Het mooie is dat hier weinig aan gedaan is behalve het aangeven van een route. Ook bezochten we het kleine dorpje Alfarcito, de op een na langste brug van de originele route van de Tren a las Nubes én de eerste stoomlocomotief die op het goederenspoor heeft gereden. 

Bij aankomst in Salta afscheid genomen van Julio en de avond afgesloten met een simpele pizzapunt op het centrale plein in Salta. Even rustig bijkomen en mensen kijken. Altijd heerlijk om een stad zo in het donker te zien, met de gezelligheid op straat. Ik sliep vannacht in een prachtige suite in Design Suites Salta.

Na een heerlijk uitgebreid ontbijt de huurauto voor de komende dagen in ontvangst genomen. Een hagelwitte Nissan Kicks met slechts 7.000 km op de teller. Het moment was nu dan toch echt aangebroken dat ik verder alleen op pad ging. Met klamme handjes, maar gelukkig snel gewend aan het feit dat het een automaat was. De drukte Salta uit viel mee. Daarna begon het grote genieten. 

Via het platteland naar bosachtige en bochtige wegen naar de ruigere bergen. Hoe hoger ik kwam, hoe meer de bomen weer werden ingeruild voor cactussen. Het wegdek van vandaag wisselde tussen asfalt, beton, gravel en kleigrond en alles daar tussenin. Van strak en netjes tot een soort maanlandschap, van droog tot waterstroompjes en van kaarsrecht tot haarspeldbochten. Echt een avontuur en wat was het mooi! 

Nog een leuke sidestep gemaakt bij Valle Encantada voor wat extra uitdaging qua wegdek én een leuke korte wandeling met grotschilderingen van lama’s. De rit door Los Cardones nationaal park eindigde in Cachi in het eveneens prachtige boutique hotel El Cortigo. Het hotel en zwembad zager er erg aantrekkelijk uit, maar ik wilde ook graag nog even een kijkje nemen in het witte stadje. Na een korte wandeling even rustig met een koffietje op het terras gaan zitten en daarna terug naar het hotel om een hapje te gaan eten en te genieten van een glaasje lokale wijn. Salut!

Rustig aan opgestaan en na het ontbijt de route vervolgd in de richting van Cafayate. Weer een heel andere ervaring met vooral veel gravel. Het eerste gedeelte was nog wat groen, waarna de omgeving erg rotsachtig werd. Na even goed door elkaar te zijn geschud een broodje gegeten bij Finca el Carmen. Een eindje verderop kwam ik in het prachtige Quebrada de las Flechas terecht; de kloof met de speerpunten. Midden op de dag al erg mooi, maar bij zonsopkomst en zonsondergang komt de kleur nog beter naar voren en moet het nog mooier zijn. Blij dat ik een stop heb gemaakt bij het uitzichtpunt El Ventisquero. Een heel klein klimmetje met als beloning een groots uitzicht van bovenaf.

Na alle natuurpracht een korte stop gemaakt bij een parador voor een fles water, een empanada en lokaal gemaakte geitenkaas. Even gezellig kletsen met de lokale bewoners. Grappig dat iedereen het maar bijzonder vindt dat ik hier als vrouw alleen rijdt, terwijl het allemaal heel gemoedelijk aanvoelt.

Ruim 130km verder ruil ik het gravel weer in voor asfalt voor het laatste stukje naar Cafayate. Gelukkig is het weggetje naar de Cafayate wijnlodge weer gravel om lekker in de stemming te blijven. Tijd om even heerlijk wat baantjes te trekken in het zwembad voordat de wijnproeverij van start ging. Daarna de avond afgesloten met een smakelijk diner en daarna heerlijk weggedroomd in een fantastisch zacht bed. Genieten.

Het voelde zonde om al weer afscheid te nemen van deze fijne plek, maar er wachtte weer een nieuw avontuur op de weg. Na een ontbijt met overheerlijke carrot cake en lemon pie op pad gegaan. De rit van vandaag, door de Quebrada de las Conchas, was echt wederom prachtig. Ik ben de tel kwijt geraakt hoe vaak ik onderweg ben gestopt om foto’s te maken, het was op lange na niet op twee handen te tellen. De eerste stop bij Los Colorados was misschien wel de allermooiste. Met slechts een handjevol andere toeristen kon je heerlijk tussen de rotsen dwalen. Prachtige rotsen met een dieprode kleur, blauwe lucht met een zonnetje, groene vegetatie en enkel de geluiden van de natuur. Een fantastische start van wat een lange rit ging worden, maar enkel door de vele wow-momenten. Mirador Tres Cruses, El Amfiteatro en Garganta del Diablo zijn de wat bekendere stops en hier waren dan ook veel meer toeristen. Heel indrukwekkend, maar de kleine rustigere stopplaatsen hebben meer indruk gemaakt.

In een wel heel lokaal tentje empanadas gevonden als lunch, lekker met een frisje erbij want de auto was inmiddels heerlijk warm. De meter gaf inmiddels 31 graden aan. De laatste 100 kilometer waren over een snellere weg. Even doorzetten en vooral wennen toen ik in de buurt van Salta ineens weer tussen een stuk meer verkeer terecht kwam. Veilig het hotel bereikt, ik sliep weer in Design Suites Salta, en afgekoeld in het zwembad op het dak (11e etage).

In de avond een folkloristisch show bezocht bij La Vieja Estacion. Ik kan er maar moeilijk wennen aan de grote porties eten, maar de dansen die ze opvoerden waren fantastisch. Een leuke afsluiter van mijn verblijf in deze regio. Morgenochtend de laatste korte rit terug naar de luchthaven waarbij mijn avontuur in het noordwesten van Argentinië eindigt.

Voor iedereen die houd van prachtige natuur in de vorm van rotsen en woestijn zeker een aanrader!

Ik keerde weer terug naar Buenos Aires. De laatste dag in Argentinië maakte ik van de gelegenheid gebruik om de pampas rondom de stad te gaan ontdekken (zo’n 1,5 uur rijden) en dit kon niet beter dan bij Estancia La Bamba de Areco. Een prachtige estancia, met veel groen, bomen vol kwetterende vogels, een zwembad, paarden en als hoogtepunt van de dag het bijwonen van een oefenwedstrijd polo. Je moet heel wat skills bezitten om dit spel goed te spelen. 

Na de wedstrijd heerlijk genoten van een barbecue, gekeken naar een show van de paardenfluisteraar en tot slot zelf nog een ritje  te paard gemaakt. Een heerlijk einde van een intensieve reis waarvan ik geen moment zou willen hebben missen!