Het zevende continent: Antarctica

Onze collega Elena Guachamin reisde per cruise naar het adembenemende Antarctica. Hieronder leest u haar reiservaring.

Ik voel me nederig dat ik het meest unieke continent op aarde heb mogen zien. Er is iets aan deze plek waardoor je je heel klein voelt en het lijkt alsof de tijd er stilstaat. Het is alsof je je op een andere planeet bevindt. Door de enorme afgelegenheid en isolatie is Antarctica de perfecte bestemming voor natuurliefhebbers en avontuurlijke zielen. Dit zijn een paar indrukken van mijn ervaring op deze buitengewone plek. 

Wij reisden met Silversea aan boord van de Silver Wind, een schip met plaats voor 274 gasten. Met een chartervlucht vlogen we van Santiago de Chile naar Puerto Williams, waar we rond 21.00 uur aan boord gingen. De crew zorgde ervoor dat we zo snel mogelijk konden inchecken en twee uur later vertrok het schip. Ik was goed voorbereid op de Drake Passage en gebruikte een pleister tegen zeeziekte. De overtocht duurt normaal gesproken twee dagen, maar wij deden er slechts anderhalve dag over. We hadden het geluk de zogenaamde “Drake Lake” mee te maken met relatief rustige zee, ondanks dat dit bekendstaat als het ruwste stuk oceaan ter wereld. 

Tijdens de overtocht bereidde de crew ons zorgvuldig voor op het avontuur dat zou volgen. We ondergingen een biosecuritycheck en kregen verplichte veiligheidsbriefings voor de landingen en het kajakken. Ook ontvingen we onze gratis parka’s en konden we de uitrusting die we vooraf hadden gehuurd passen om zeker te zijn dat alles goed zat. Daarnaast waren er verschillende interessante lezingen over de ontdekking van Antarctica en de fauna in dit gebied. 

In de middag van dag drie arriveerden we op Half Moon Island. We werden verwelkomd door prachtige, met sneeuw bedekte bergen en indrukwekkende ijsbergen die om ons heen dreven. Aan land zagen we al kleine groepjes pinguïns. We maakten ons klaar voor onze eerste landing en daarmee ook onze eerste ontmoeting met pinguïns in Antarctica. Op Half Moon Island zagen we drie soorten: kinbandpinguïns, ezelspinguïns en een paar Adéliepinguïns. Die laatste zijn zonder twijfel de schattigste en meest onhandige van allemaal. We bezochten Antarctica eind oktober, aan het begin van het seizoen, wanneer de meeste pinguïns aan land komen om hun nesten te bouwen voordat ze hun eieren leggen. 

Op dag vier stonden Spert Island en Mikkelsen Harbour op het programma. We maakten een zodiactocht bij Spert Island en zouden eigenlijk ook aan land gaan bij Mikkelsen Harbour. Dit bleek echter niet mogelijk vanwege de weersomstandigheden en sterke stromingen. In Antarctica moeten plannen vaak worden aangepast omdat het weer snel en ingrijpend kan veranderen. Onze expeditieleider, Werner de Kock, legde uit dat zij altijd plan A, B, C, D en zelfs E achter de hand hebben om zich aan verschillende scenario’s aan te passen. 

De volgende dag konden we eindelijk voet zetten op Antarctica, het zevende continent. We landden bij Portal Point, waar het zeer besneeuwd was en we tot aan onze knieën in de sneeuw wegzakten. Het was indrukwekkend om een landschap te zien waarin wit de dominante kleur is. In de middag maakten we een zodiactocht in Wilhelmina Bay zonder twijfel de mooiste zodiactocht van de hele reis. Onze gids navigeerde ons door ijskoud water vol grote drijvende ijsbergen en we zagen een zeeluipaard en een pelsrob samen rustend op één ijsberg. Dat was bijzonder om te zien, aangezien ze natuurlijke vijanden zijn. Later die middag, terug aan boord, namen we deel aan de polar plunge: een sprong in het water van -3 °C. Het was ijskoud, maar absoluut de moeite waard. 

Op dag zes landden we bij Damoy Point, een plek met een kleine hut die in 1975 werd gebouwd als schuilplaats voor ontdekkingsreizigers en wetenschappers. In de omgeving leeft een kolonie ezelspinguïns en we zagen ook meerdere Weddellzeehonden in het water zwemmen. Die dag kregen we ook een verplichte briefing met belangrijke informatie over onze terugreis. De omstandigheden op de Drake Passage zouden ongunstig zijn met verwachte golven tot tien meter hoog. Daarom besloten de kapitein en de crew om twee extra dagen in Antarctica te blijven. Dit onderstreept hoe belangrijk het is om bij deze reis flexibiliteit in te bouwen vóór en na de cruise. Wij hadden het geluk om twee extra dagen te mogen blijven. 

In de dagen daarna verkenden we verder het Antarctisch Schiereiland. Tijdens de langere vaarroutes zagen we bultruggen en vinvissen. Ook zwommen er honderden pinguïns speels om het schip heen. We hadden een aantal zonnige dagen, waarbij alle tinten blauw tevoorschijn kwamen: het contrast tussen het ijs, de blauwe lucht en de diepblauwe zee was adembenemend. Het is onmogelijk om met woorden te beschrijven hoe puur en mooi dit landschap is. 

We stonden vaak op de observatiedekken om van het uitzicht en de prachtige zonsondergangen te genieten. Het expeditie team was altijd in de buurt om hun kennis te delen. Aan boord waren experts op het gebied van onder andere natuurgeschiedenis, geologie, mariene biologie, ornithologie en fotografie. Samen met de kapitein zorgden zij ervoor dat we op de mooiste plekken veilig aan land konden gaan. De crew en het expeditie team maakten elke dag bijzonder en hielden ons continu goed geïnformeerd. 

We hadden ons ingeschreven voor kajakken, maar helaas waren de omstandigheden drie keer niet geschikt en werd de activiteit geannuleerd. Veiligheid stond altijd voorop en we leerden om ons aan te passen en met de flow mee te gaan. Juist die onvoorspelbaarheid maakt deze reis zo bijzonder. We werden volledig geleid door het weer, het ijs, de wind en de dieren. 

Antarctica was mijn droomreis en ik voel me ongelooflijk gelukkig dat ik dit heb mogen meemaken. Het is een uniek ecosysteem een ijzige woestijn. Ik blijf me verbazen dat er leven mogelijk is onder zulke extreme omstandigheden. Een van de laatste lezingen aan boord ging over krill, een klein kreeftachtig diertje dat de basis vormt van het hele Antarctische ecosysteem. We leerden dat krill wordt verwerkt in producten waar we ons vaak niet bewust van zijn, en dat het vermijden van deze producten een klein maar betekenisvol verschil kan maken. Het maakte me bewuster van hoe onze dagelijkse keuzes kunnen bijdragen aan het behoud van Antarctica. 

Er is nog zoveel dat ik graag zou willen zien in Antarctica, misschien in een ander seizoen, om ook de jonge pinguïns te bewonderen. Ik hoop ooit de keizerspinguïns te zien, bijvoorbeeld in Zuid-Georgia, en de koningspinguïns in hun natuurlijke leefomgeving. Met een beetje geluk keer ik ooit terug naar deze ongelooflijke plek, die een diepe indruk op mij heeft gemaakt en altijd een speciale plaats in mijn hart zal houden.